تبلیغات
☼ فعلا اسم نداریم☼

سیه چشمی مرا بر بام خود کرد به      لبخندی مرا در دام خود کرد

دلم دریا ولی محتاج عشق           دل دریایییم را رام خود کرد

           میان کوچه های آبی عشق          مرا با عشوه هایش همگام خود کرد

 

سخن ازعشق آورد آن پری رو               به یکباره دلم را خام خود کرد

 

غرورم را شکست با ابروانش             به آرامی مرا آرام خود کرد

 

     شدم آشفته چون زلف پریشش  

ز شیدایی مرا بدنام خود کرد

 

لبانش غنچه را شرمنده میکرد               به روباهی مرا بر کام خود کرد

 

ولی در امتداد کوچه عشق                  رهایم کرد مراناکام خود کرد

 

    عجب دردی بود ناکامی عشق   

             

ولی آن خودکشی را بهانه می کرد

 

بدم نالان که فریادم رسید عشق     نوای عشق مرا خوشنام خود کرد

 

پرم بخشید مرا از غم رهانید         عنایت کرد مرا بر بام خود کرد

 

رخش بنمود شدم دیوانه ی او   مرا مست جمال و جام خود کرد 

 

سپاس بیکران بر حضرت عشق       که با لطفش مرا گدای خود کرد

 

 چرا ذکرش مدام در یاد تنهاست؟    که با ذکرش دلم آرام خود کرد




دوشنبه 18 تیر 1386 | نظرات ()